پ . ن :روزهای افراطی یه نفر دیگه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گیرم که یک، بالون واقعی داشته باشم!
بر فرض که، با کایت مثل پرنده ها پرواز کنم
گیرم که، با چتر نجات رها شوم بین آفتاب گردانها!!
به واقعیت پیوستن این آرزوهام..
چه سودی دارد؟
برای آن جوانکی که
به خاطر چندقران پول و یک چک برگشتی
مانده پشت میله ها
در بند.
آن هم در روزهایی
که از عمر انسان کم  می شود...
.
.
.
پ . ن :روزهای افراطی خودم

شعر ، که می گویم

دست هایم ،نوازش میشوند ..

لب هایم تنها با تکرار توست

که ،شاعر می شوند ...

مرا ببخش ..

که ،به تو دل بسته ام ..

تو اما

هیچ

باور نکن ،من شاعرم !

تنها

تکه های من است این، صدا ..

صد تکه ام ،صد پاره ام ..

مرا ببخش ..

که سر سپرده گشته ام ..

تو می روی ..

روزی می رسد ..

بی تو ، باز ، تنها می شوم ..

من ،کنار پنجره آه می کشم ..

تو از دیار من ، کوچ می کنی

شعر های بی قرار من ..

دوباره عشق می شوند

دلتنگ می شوند ..

تکه تکه می شوم ..

دوباره من، درد می شوم ..

شعر می شوم ..

ببخش مرا

که تنها  ،

به تو دل بسته ام ...

.

.

.

.

در ذهن خاطره هایم ، سکوت غمباری ست....

 ورق زدم، به دیروز..تا رسم به کودکی  هایم!

دوباره دیدن آن سادگی ،چه دیداریست ....

...یکی نبود و یکی بود زیر سقف کبود ...

دوباره قصه مادر بزرگ ام تکراریست ...

دلم شکست و غزل مرد، آه همزبانانم!

چقدر طعنه و زخم زبانتان کاریست ...

کسی زحادثه ء عشق قصه نگوید

از عاشقی نسرودن خودش گناهکاریست ...

اگر چه حرف غزل ناتمام مانده ولی

سکوت کن ، اینجا،سکوت اجباریست !

من، نگاه تو را می جویم !

پشت این عینک روزها ..

ته آن کوچه ء خوش باور باریک دلم ..

باریک دلم ..

من، پی تو می گردم ...!!

در پس شاخه گل سرخ ...

شاید این بار

باشی تو  نامه ء راه دهنده

شاید این بار

من باشم سوفی، در پی عشق ..

در پی عشق!

من، پی تو می گردم ...!!!

پشت خار تردید

پی زیبا اندیشی ..

روی سایه ء یک خیال ...من، پی تو می گردم

همه جا در پی تو ...

شاید این بار

باشی چون شعر سهراب ..

من ،باشم آبی ، که نباید گل کرد

پی نجوای خدا ..

خدا ..

من،تورا می جویم ..

تورا می جویم ..

.

.

.

داستان ...

چه لحظه ء درد آوری ست
وقتی که بذراحساس را
در کویر آب می دهی !

انگار این روزها
هر کاری را بی احساس می توان کرد!
می توان دسته دسته شد
می توان هیچ عاشق هم نشد
انگار می شود به زندگی تلنگر زد
و
.
.
.

من هنوزم
این روزها در پی برابریم
در پی برادریم
در پی تنها یک کلمه " عشق"...

خیال باف ...

قیل و قال زندگی

ذوق و حال از یاد برد ..

این بار

چیزی  تو بگو................

نمی خواهم به تو فکر کنم یا  لباس سفیدت

که  روی قلبم می کوبی ..

چقدر دیر کرده ام ..

ما ..

من و تو را می شناخت

که زود دانسته بودیم ما شویم

با خانه بازی های چادر مادر

گل های رنگ به رنگش سیاه نداشت

ما ..

من و تو با عروسک خوشبخت شدیم

مرگ را باور نداشتیم

سیر ترشی مادر مارا برداشت

زمان هم برداشت

گفت: خوب می رسیم

مرگ که صدا کرد تو گفتی می شنوی

همان غروب که دنبال چیزی می گشتم

تو دلواپس شماره اتاقی بودی که مردی به من داد

چه خوب خانه بازی ما  عروسک را

در دستان بزرگ ما نگذاشت

من ..من شده ام 

در لبخند عروسک دنبال ..چادر مادر  می گردم..

باید به عروسی تو خوشبخت برسم ...

بی زمزمه تر از  خواب 

به چشمهای تو مهمان شدم ..

چون پرنده ای  

تا

پرواز را به من تعارف کنی

وگرنه

روزگار 

با ابرها می گذرد

م  ی گ ذ ر د !

.

.

 مرا با تو سخنی ست ..

نگاه نسترن ها خیره شد بر در   نمی آیی ؟

گل سرخ شکوفا شد بر چمنزار    نمی آیی؟

کتاب آرزوها را برای یاس می خوانم

تو گفتی عاشق یاسی     نمی آیی؟

نمی دانی... زمستان شده همصحبتم هر شب

همیشه منتظر هستم برای دیدن رویت     نمی آیی؟

.

.

آموختم در گذر این روزها تنها عشق و دوست داشتن  است که می ماند ..

دوستان عزیزم ..عیدی خاطره انگیز و سالی پر از برکت داشته باشید ..

عاشق بمانید ...

داشتم به تو فكر مي كردم..

امیدوار....

ته سيگاريي.. به دود ة ی رها..

داشتم به تو فكر مي كردم..

بين جاده ء بي انتهاي فقر

دست هاي كوتاه

از پلكان  رنگین  رویا

كه

سر از اين شعر در آوردم.

قافيه اش تو بودي مصرعش آهن هاي گداخته

بيت بيت اش سرخي عشق و سرخي خون!

توآمدي…

و نشستي كنار شعرم

و اين واژه هاي عقيم

سعي كردند سپید باشند چون  صلح 

زميني پر از گل سرخ

آدمهاي چون دود رها

سرب باريد با قطره هاي اشك

تو داشتي مي رفتي

سوار بر رويا ..از كنار پلکان بی حوصله  ء زندگی

شعرم كوتاه ..ناقص..  هيچ موصول پايان نداشت.

چه خوب ..

 مي توانم به تو فكر كنم

چگونه مي توانستم تاب بياورم

این زمين سربي را بي تو …

من که شعورم بر کاسه ترک خورده مغزم

فریاد می زند

من که افسانه غریب عشق را

برای آفتاب گریان می خوانم ...

و به خزان پیچک ها اعتقادی ندارم ......... 

گويي كه سالهاي سال گذشته

يك عمر گذشته

از آن زمان كه شانزده ساله بوديم

گويي كه هيچ وقت نبوده

يا براي هميشه از ياد برده ايم

اينكه ما هم شانزده ساله بوديم

 يك روز پاييزي

 كه خسته از زندگی برمي گرديم

با صداي گامهاي تند..

براي لحظه اي همه چيز را فراموش مي كنيم

اولين نشانه هاي پيري

 سر می رسد ..

ويكباره به ياد مي آوريم

تمام آن ترسها و آرزوهايي كه داشتيم

آن شاديهاي به دلهره آميخته

داستان اولين عشق

اولين اشك

اولين شك

اولين شعر

اينكه ما هم شانزده ساله بوديم.......

اینجا را هم بخوانید..

روزها

درباغچه ء گلویم

نهال های بغض می کاری

وشبها

با آبیاری چشمانم

نهال های نورس٫ سبز می شوند

آیا سرسبزتر از باغچه بغض من

بوستانی سراغ داری؟

قدیم ها زنی بودم  /  شاید به اسم ماریان/ یا میریام /  چه فرقی دارد/  زنی بودم...!

کنارگچ بری های برجسته و قرمز و طلایی طاق ..رنجوری خود را درآیینه زرکوب نگاه می کردم با آن پیراهن بلند تافته خام و چسپان که یقه سه سانتی وآستین های پفی اش را دانتلی نگین دار تزئین می کرد وموهای طلایی و پرپیچ و خمم را از بالا بسته گذاشته بودم.. حلقه های مو که چون تقدیرم پرپیچ و خم است به نرمی درون گوشواره زمرد جاخوش کنند به عادت ..دستم را از روی کتاب کاهی اشعار بر میدارم وبا دستمالی ابریشمی و کوچک اشک هایم را پاک می کنم واز پس پرده های ضخیم گیپور به دوردستها خیره میشوم در حالی که اشعار شیلر را زمزمه می کنم .."دلم مرده دنیا برایم تاریک شده زندگی به آرزوهای من اعتنایی نمی کند خداوندا حالا دیگر مرا نزد خود بخوان به اندازه کافی دوست داشته ام ..!

شاید هم دختركي بودم كولي  ..متعلق به ساليان قبل .. چون شبدرهای وحشی پا کشیدم و واز رقاصه ای زنگی شعر عشق را شنیدم وهدایت مرا برد کنار خداداد تا لاله تنهای اش باشم ..اسمم شاید هم لاله بود یا بقول خداداد لالو ..من چون رهگذر بی قراری مغرور از نگاه سیاهم در آیینه شکسته ای ..دست بدست پسر باد دادم و خداداد از یک زن فالگیر بلغور تا به ابد پرسید لالو ..لالو را ندیدی ؟...

شاید هم زنی ام ..اینجا ..درپشت بامی که آسمانش کوتاه است ....نشسته ام ..آیینه بدست ..لباسی گشاد و موهای که شانه کردن را دوست ندارندو آیینه ای  که رنجوریم را به رخ می کشد  ...برای تشنگی هوس هایم باران می خواهم ....با کتاب شعری که مرا به رویاهای زیبا می رساند ...

شاید بعد من /زنی باشد /به اسم لاله /ماریان/یا هر اسمی چه فرقی دارد ...زنی باشد بی قرار!با دستمالی که اشکهایش را مداوم  در آیینه ای پاک می کند در خلوت ..و کتاب شعری که باد از برش دارد/ قرنهاست/ با صدای زنی که می خواند.........

"دلم مرده دنیا برایم تاریک شده زندگی به آرزوهای من اعتنایی نمی کند خداوندا حالا دیگر مرا نزد خود بخوان به اندازه کافی دوست داشته ام ................"

چه بی خیال می گذرند

از کنارلحظه های پرهیاهوی خیابان

دوره گردانی که

تنها به فکر فروختن

سبدهای سیب خود هستند

کفه های تبسم

به خواب هزارساله رفته اند

درهجوم سایه های بی دلیل

هیچ پرنده ای حتی

زمزمه خسته رود را

ترانه دریا نمی کند

ومن گاهی در این هیاهو

در این کفه نامتعادل

در خیال پریشان جاده

خودم را گم می کنم

چشمه ای باید

تا سنگریزه هایش را

به بازی بگیرم

بنفشه ای

تا گیسوان پاییزیم به بهار بنشیند

وپیراهنی

تادر طراوت گلبوته هایش

دوباره روستایی شوم

من و انتظار پشت پرچین سادگی ایستاده ایم

برای پیدا کردنم کی یادم خواهی کرد؟

مرا با تو سخنی ست ...

درآغوش آب های مرده

نی های به هم فشرده

 درگوش یکدیگر

آوای حزن انگیز مرگ را می خوانند

مرگ آب ٫مرگ روشنی هاست

چرا به سوگ ننشیند ٫این نیستان غم بار

نیستان زنده است

تا برای ابد ٫حادثه تلخ آب را

زنده نگه دارد ...

کاش که باران ٫  برمن و نیستان ببارد ........