ابرها سوار بر سالها

بر چهره ی کسان می گذرند ـ

سنگ ها ی ماندگار

بهرکس که می گویی خوبی یا عزیز

فاصله اش با تو دوبرابر میشود

شاید به شنیدن بدی خو کرده

شاید که دوست داشتن هراس آور است

و از مسئولیت باردار

چون تکیه گاه محکم

و چون ستارگان دور

یک سنگ ..عزیز..

صفای تو چون فواره هاست

که تیز است و زیبا و پابرجا

هیچ چیز نمی خواهم

که تنها به پنجره های گشاده می اندیشم

وامتداد رود را می گیرم

که گریه سر داده با سنگها

یک سنگ ..عزیز..

می شنویم ؟

پ.ن:مرا با تو سخن است ..